Hans Kuijpers (53) is sinds februari de nieuwe directeur van ECM-Nederland. Hans was eerder directeur van Stichting Willow Creek Nederland. Sinds 2005 werkt Hans samen met Paul Donders van Xpand, waarvoor hij als trainer/consultant parttime actief blijft. Een interview met Hans over zijn visie, zijn passie en zijn dromen.

“Er liep een rode draad naar deze vacature van ECM. De afgelopen zeven jaar heb ik me toegespitst op het vitaliseren van kerken in Nederland. Weliswaar in Nederland, maar als directeur van Willow Creek Nederland ook in Europa en wereldwijd.” Voordat Hans bij Willow Creek aan de slag ging, heeft hij van ’80 tot ’98 in het internationale bedrijfsleven gewerkt en een aantal directieposities vervuld in Nederland en Groot-Brittannië. Daar begon voor hem de genoemde rode draad: “In Engeland zag ik een vernieuwende geest waaien door de Anglicaanse kerk. Ik dacht: ‘Dit moet in Nederland ook mogelijk zijn’ en ben na lang biddend beraad gestopt met werken in het bedrijfsleven om in Nederland te beginnen aan een studie Theologie. Daarna ben ik zes jaar bij Willow werkzaam geweest met visieontwikkeling en leiderschapstoerusting voor leidinggevenden in kerk en gemeente. Vorig jaar ben ik o.a. met Paul Donders gaan samenwerken om kerkleiders en gemeentestichters nog beter van dienst te kunnen zijn. Toen ik de advertentie voor de vacature van directeur bij ECM zag, was mijn interesse dan ook meteen gewekt; ik zag de rode draad weer lopen, Gods hand in mijn bedieningswerk. Gemeentestichten als strategie sprak me aan, ‘maar hoe doen ze dat?’”

Hoe was je verdere kennismaking met ECM?
“Ik heb ECM pas echt leren kennen in de gesprekken die ik over de functie had. Eerst wilde ik zeker weten dat ECM geen club was met mensen die met een bepaald land op hun hart ergens ongevraagd gaan pionieren. Want daar zou ik helemaal niet bij passen. Ik was blij om te merken hoe genuanceerd er binnen ECM over gemeentestichten gedacht wordt. En ook hoe het beleid wordt uitgestippeld met de blik gericht op de veranderende wereld.”

“Nee, ik zie juist veel overeenkomsten. Willow Creek houdt zich vooral bezig met het revitaliseren van de plaatselijke kerken door een visie over te dragen dat ook in deze tijd de kerk heel relevant midden in de samenleving kan staan. Maar die visie geldt niet alleen voor bestaande kerken maar evengoed voor nieuwe initiatieven van gemeentestichting. Willow is zelf ook als een gemeentestichtingsproject begonnen, en nu een van de meest invloedrijke kerken in Amerika. Een andere overeenkomst is dat beide stichtingen interkerkelijk werken. Beide stichtingen zijn op hun eigen manier bezig om kerken te veranderen binnen hun eigen visie, maar ook gericht op de veranderende wereld. Tenslotte, net zoals ECM, past ook Willow Creek zich aan aan de plaatselijke cultuur. In tegenstelling tot het beeld dat sommigen van Willow hebben, is het nooit Willows bedoeling geweest om het Amerikaanse moedermodel te kopiëren, maar juist om op basis van bepaalde principes relevant te zijn in de omgeving.”

“Ik geloof heel erg in het vernieuwen van bestaande gemeentes. Dit geloof is vanuit mijn ervaring met de Anglicaanse kerk ontstaan. Maar in sommige gevallen is het makkelijker een nieuw initiatief te starten dan een bestaande kerk om te buigen. Bijvoorbeeld als een bestaande kerk geen missionair hart heeft of teveel hangt aan bestaande tradities. Zelf heb ik drie jaar geleden ook onderdeel uitgemaakt van een gemeentestichting.”

“Geloof is voor mij het perspectief dat je tot in het diepst van je ziel weet dat je onderdeel bent van een veel groter geheel dan wat zichtbaar is hier op aarde. En ook dat die onzichtbare wereld, dat koninkrijk van God, nabij is en dat je daar constant - door innerlijke verandering door de Heilige Geest - aan kunt meebouwen. Ik geloof dat God het liefste wil dat wij in harmonie met Hem en met onze omgeving leven, en dat Zijn liefde daarin de drijvende kracht is. En zijn tweede opdracht: van je naaste houden door hen te zien zoals God hen ziet. Dat is geloof. Prachtig! Mogelijk en zichtbaar gemaakt door God die onze werkelijkheid binnen is gekomen in de persoon van Jezus die ons oproept om Zijn koninkrijk te zoeken. Samen in geloof op weg naar het land dat Hij ons wijzen zal. En die zelf de weg is die wij kunnen begaan om dat koninkrijk te zoeken en vinden.”

“Toen ik in het bedrijfsleven werkte, wisten mijn collega’s dat ik christelijk was en actief in de kerk. Sinds ik Theologie gestudeerd heb en mij voor kerken ben gaan inzetten, kreeg ik er veel meer kerkelijke contacten bij. Juist daarom bewaken mijn vrouw en ik dat wij in onze vriendenkring bewust heel veel niet-kerkelijken koesteren. In Filippenzen 4 vers 5 zegt Paulus dat mensen je moeten herkennen aan je vriendelijkheid. Aan je daden ook. Dat is die geur, die wierook waar Paulus het ook over heeft. Die geur gaat uitstralen op je omgeving, zeker als je daar doelbewust missionair mee bezig bent. Als iemand op zoek is naar richting en zingeving, kun je met allerlei grote dogmatische ankers aan komen zetten, maar is hij daar mee geholpen? Mijn wens is richting en perspectief te bieden en persoonlijk een leesbare brief te zijn, een brief van vlees en bloed.” Hans’ wens om mensen te helpen die op zoek zijn naar zingeving, komt ook tot uiting in de Alphacursussen die hij vanuit zijn gemeente geeft.

“Als ik mensen oprecht zie zoeken naar verdieping en hogere waarden. Misschien zoeken ze dan nog niet eens naar Jezus, maar ze keren zich af van het materiële en zelfgerichte. Om bij die mensen een snaar te raken, een lijntje naar God aan te reiken, dat geeft mij energie. Daarnaast ben ik een echte levensgenieter. Niet als een Bourgondiër, maar meer als een fijnproever. Ik hou van koken, daar heb ik eigenlijk te weinig tijd voor. Ik geniet ervan om met een goed glas wijn en rustige muziek op de achtergrond een boek te lezen. Ik hou ervan om met mijn vrouw een forse wandeling te maken door de ongerepte natuur. We wonen in Brummen, een heerlijk buitengebied. Ook vind ik het heerlijk om gezellige dingen te doen met vrienden, gastvrijheid is een van mijn gaven.”

“Mijn droom is om een nieuwe generatie zendingswerkers of gemeentebouwers op afstand, als supporters, te mobiliseren. De wereld draait door, dus er is behoefte aan een nieuwe vorm van kerk zijn. Het oude heeft niet afgedaan, niet in het hart tenminste, maar wel in vorm. Dat wordt de uitdaging voor ECM.”