Van 10-17 april 2010 vond de tweejaarlijkse internationale conferentie van ECMI plaats, de Biennial, in het vrij zuidelijk in Spanje gelegen Gandía. Het was een enorm geslaagde en inspirerende week, contacten zijn aangehaald, visies, ervaringen en verwachtingen zijn gedeeld, er was veel tijd voor gebed en besprekingen en we hebben samen training mogen ontvangen.

Lees hier de geïllustreerde impressies van een Biennialganger

Na een vermoeiende reis van rijden, vliegen en anderhalf uur in de bus komt dan toch het hotel in zicht. Even inchecken en opfrissen en toen snel naar het buffet voor onze eerste Spaanse maaltijd sinds tijden. Hoewel een ander hotel kwam voor de trouwe Biennialgangers het buffet vertrouwd voor; eindeloze bakken eten met een keur aan vlees, vis, paella’s, salades en natuurlijk die heerlijke olijven. Terwijl je dampende bordje steeds voller wordt, zie je vanuit je ooghoeken het dessert je al aanstaren, altijd weer die gewetenskeuze tussen alleen fruit of toch ook ijs en gebakjes. Met het bord nog in je handen zie je al die mensen die je tegelijkertijd wil groeten, terwijl je ook echt even behoefte hebt aan eten in alle rust. De tweedeling tussen zojuist aangekomen reizigers en al eerder gearriveerde conferentiegangers is duidelijk. De eerste categorie staart wat voor zich uit, neemt af en toe een hap van het veel te volle bord eten en ontdoet zich met enige regelmaat van weer een kleffige jas of trui. De tweede categorie huppelt fris en fruitig van het ene naar het andere tafeltje en schudt nog even wat zand uit de ambitieuze korte broek.

Voor je gevoel start een conferentie pas de ochtend na aankomst. Na een goede nacht slapen, een flinke opfrisbeurt en een begroeting van de zee vanaf het balkonnetje van je hotelkamer, kom je op de begane grond van het hotel en ziet het er allemaal heel anders uit dan de avond ervoor. Nu heb je wél zin om iedereen te begroeten en dat doe je dan net iets te enthousiast en te uitgebreid zodat er nog even een sprintje getrokken moet worden om op tijd in de ochtendsamenkomst te zijn. De zaal lijkt eerder op een huwelijksvoltrekkingzaal met haar statige witte stoelen. Aan de linker- en rechterkant zijn de stoelen tegenover elkaar opgesteld, daartussen staat een aantal rijen stoelen naar het podium gericht. Je zou nooit geloven dat hier ruim driehonderd mensen bijeen zijn, maar aangezien de kinderen en de jeugd dan nog in de zaal zitten, is dit wel het geval.

Het is moeilijk om de elkaar enthousiast begroetende aanwezigen op hun plek te krijgen, maar uiteindelijk lukt het de gastheer van de ochtend en al snel is de beurt aan de aanbiddingsband. De band bestaat uit jonge en enthousiaste Noord-Ieren en in Noord-Ierland woonachtige Polen. De zangleider maakt snel duidelijk dat er geen optreden van hen verwacht kan worden, maar dat het hun doel is om je aandacht op God te richten. De band begint en dan is die rust daar. Die rust van die grote God die al veel langer in dit hotel is dan dat jij er bent. Die rust van die God die al die mooie maar gebroken mensen in de zaal zo fantastisch aan het gebruiken is. De rust van die God om wie het allemaal werkelijk gaat; intimiteit met Hem, zo ongrijpbaar, zo mooi, het enige wat telt. Rust.

De internationale directeur, Chris Wigram, neemt het woord. In zijn Filippijnse kleurige blousje – elke dag zou hij een andere aantrekken, de ene nog vloekender met de achterwand dan de andere, waar dan ook de nodige grapjes over gemaakt worden – spreekt hij ons monter toe. Elke morgen zou hij een bijbelstudie geven rondom het thema ‘Our God reigns’. Al snel wordt duidelijk waarom er dit keer geen gastspreker is gevraagd om de Bijbelstudies te leiden. Chris, die sinds anderhalf jaar het internationale directeurschap heeft overgenomen, spreekt met gezag, met een gebalanceerde en doorleefde theologische bagage en met kennis van de zwaktes en discussiepunten binnen ECM. Genoeg te bespreken in de ‘small groups’ die na zijn inleiding buiten – en wanneer er bewolktere dagen komen binnen – een plekje zoeken. In de small groups worden ervaringen en meningen rond het dagthema behandeld en wordt er nagedacht over de implicaties die het besprokene zou kunnen hebben voor het nieuwe beleidsplan. Het nieuwe beleidsplan voor ECM, dat later in 2010 van kracht zal gaan voor de komende vijf jaar, ligt in conceptvorm al voor de conferentiegangers klaar, maar zal herzien worden met de imput die de small groups aanleveren.

De Biennial is een echte familieconferentie. Na de small groups worden baby’s uit de crèche gevist, kinderen uit het kinderprogramma en jeugd uit het jeugdprogramma. Later in de week tijdens een ‘party night’ zien de volwassenen iets van wat hun kinderen de hele week doen; een liedje, een dansje. Maar het is vooral de zichtbare onderlinge verbondenheid van de jeugd en de kids die indruk maakt. Kinderen die veelal in een andere cultuur dan hun ouders groot worden, meerdere talen leren, vaak weinig christelijke leeftijdsgenootjes hebben. Kinderen die maanden uitzien naar de Biennial omdat ze daar weer hun vriendjes ontmoeten met wie ze zoveel gemeenschappelijk hebben en omdat ze eens lekker op een strandvakantie gaan. Met de lunch gaan de kids bij hun ouders aan tafel, terwijl veel jongelui aan grote ronde tafels in de hoek van het restaurantgedeelte zitten.

De gemiddelde conferentieganger komt op de Biennial met een – al dan niet op papier geschreven – checklist. De Biennial is bij uitstek de plek om vergaderingen te beleggen die anders via een videoconferentie (met alle technische gebreken van dien) moeten lopen, of om andere gesprekken te laten plaatsvinden. De maaltijden lenen zich hier uitstekend voor en dus worden er van tevoren en ter plekke allerlei maaltijddates afgesproken. Na de lunch is er ruim twee uur pauze, die veelal ingevuld wordt door middagdutjes, strandwandelingen, family time of boodschapjes, maar voor de onfortuinlijken… door nog meer vergaderingen.

Om vier uur vangen de workshops aan. Dit jaar kan men kiezen tussen drie tracks; ‘Leiderschap en discipelschap’, ‘Immigratie’ en ‘Fondswerven’. Roodverbrande gezichten haasten zich om de strandbroek te verruilen, het notitieboekje erbij te pakken en op tijd bij de workshop van hun keuze plaats te nemen. De workshops worden met recht workshops genoemd; in kringetjes worden opdrachten uitgewerkt die centraal worden ingeleid. De ‘Leiderschap en discipelschap’-workshop wordt behalve door twee ECM’ers ook door Zuid-Koreaanse gasten gegeven. Zij komen uit een megakerk in Seoul met maar liefst meer dan tachtigduizend leden; de SaRang Community Church. Die megakerk heeft ook weer een enorm zendingsprogramma, waar tienduizenden aan mee doen om ‘zender’ of ‘gezondene’ te worden. Een beetje overweldigend zijn die enorme getallen wel. Voor de meeste deelnemers aan de workshop is het al bijzonder als de gemeente groter groeit dan dertig leden of als er twee mensen in een jaar tot bekering komen. Maar net voordat de deelnemers afhaken legt de Koreaan SaRangs principe uit; ‘The Value of One’. Net zoals in Lucas 15 Jezus gelijkenis na gelijkenis vertelt over de waarde van één te midden van honderd schapen, tien drachmen en twee zonen, is SaRangs programma steeds op de discipelschap van één persoon gericht. Niet alleen de ‘waarde van één’ wordt duidelijk, maar ook de waarde van een Zuid-Koreaanse partner in een Europese zendingsorganisatie.

Het avondeten stelt ons voor een dilemma. ’s Middags hebben we al een bord warm eten verorberd; nu maar een bord salade opscheppen? Velen kunnen de aantrekkingskracht van het kabeljauwfiletje en het groentepasteitje niet weerstaan en maken het dan ook maar meteen af met een kommetje ijs met slagroom. Na het eten worden de benen gestrekt, kinderen op bed gelegd en is het tijd voor de laatste bijeenkomst van de dag. Elke avond staat er iets anders op het programma waaronder een ledenvergadering, een aanbiddingsavond, een gebedsavond en een ‘party night’. De gebedsavond eindigt om tien uur, zoals de meeste avonden volgens het programmaboekje doen, maar dan volgt nog een inofficieel gedeelte. De helft van de zaal blijft. Nu worden persoonlijke gebedspunten gedeeld waar in groepjes rond de gebedsaanvragers voor wordt gebeden. Het ene gebedspunt is nog hartverscheurender dan het andere. De nodige tranen vloeien. Het zijn heilzame tranen en heilzame gebeden. Wat heerlijk om elkaar bij Gods troon te mogen brengen. Wat een zegen als we zo open durven te zijn met elkaar. De inofficiële avond is laat afgelopen, maar dat houdt een aantal fanatiekelingen niet tegen om nog even ergens een glaasje te drinken. Toch gaan de meesten linea recta naar hun hotelkamers en zetten hun wekker op tijd om in ieder geval een poging te wagen de gebedstijd van half acht ’s ochtends mee te maken.

Donderdagmiddag, we naderen het eind van de conferentieweek. Deze middag geen workshops, maar een optionele excursie naar Valencia. Veel anderen blijven bij het hotel en rusten daar of op het strand wat uit. En dan verspreidt het nieuws zich, een aswolk uit een IJslandse vulkaan heeft het vliegverkeer platgelegd. Enkele koppen worden bij elkaar gestoken om alternatieven uit te denken voor het geval het vliegverkeer niet op tijd hervat wordt. Het vliegverkeer wordt niet op tijd hervat en op een groep Spanjaarden en automobilisten uit Zuid-Frankkrijk na, moet het overgrote gedeelte van de ruim driehonderd aanwezigen met alternatief vervoer naar huis. De berichtgeving wordt op de voet gevolgd, afspraken thuis worden verzet, dure bussen worden gereserveerd, hotelkamers bijgeboekt en moeilijke afwegingen worden gemaakt. Achteraf blijkt dat sommigen vijftig uur over de terugreis hebben gedaan, sommigen zes dagen later thuis zijn en een Zuid-Afrikaanse conferentiegast veertienhonderd euro voor een nieuw vliegticket heeft moeten neerleggen. Maar uit de goede stemming tijdens de laatste dagen en de vrolijke communicatie op afstand na vertrek blijkt dat de conferentiegangers de aswolk niet de conferentie laten overschaduwen. Wellicht heeft het inspirerende en hechte samenzijn er wel toe bijgedragen dat de zendingswerkers tegen een stootje kunnen. En tegen een aswolkje. En tegen het mooie maar ook uitdagende werk van het stichten van levende gemeentes in Europa.